ชื่อภาพ : ครั้งหนึ่งบนโลกทั้งใบ
แนวคิด : การขับรถวนเวียนโดยไร้เป้าหมาย คล้ายมีอะไรคอยลากจูง
เทคนิค : สีอครีลิกบนกระดาษ
ขนาด : 42 x 60 cm
ครั้งหนึ่ง…ที่ฉันรู้สึกตัว
มีปลาตะเพียนที่บินได้ล่องลอยอยู่เหนือหัว
พร้อมกับเสียงกล่อมไกว
ฉันเคยนอนเอาหน้าซบหน้าอกนุ่มนวล
ความอุ่นจากอีกผิวสัมผัส เคยทำให้ฉันรู้สึกได้ถึงเลือดเนื้อ
ฉันอาจเคยมีเลือดเนื้อ
มีชีวิต มีจิตใจมาก่อน
ครั้งหนึ่ง สองมือเคยเล็กจิ๋ว
นิ้วก้อยของพ่อเคยใหญ่เท่ากำมือ
ต้องพยายามยกแขนจนเหนื่อยเพื่อเอื้อมไปจับไว้
ในเวลานั้น ฉันรู้สึกเหมือนกุมโลกไว้ทั้งใบ
และเมื่อพ่อโน้มลงมาเอามือที่กรำงานหนัก
มาจับมือเล็กอ่อนนุ่มของฉันบ้าง
เหมือนมีสะพานสายรุ้งนับร้อยสาย
ที่เชื่อมความรักระหว่างเราให้วิ่งแล่นไปมา
ฉันมีเลือดเนื้อ มีจิตใจ มีโลกทั้งใบ มีความรัก
ครั้งหนึ่ง
ตุ๊กตาเคยเป็นคุณหมอ
ตัวต่อ เป็นปราสาทหลังใหญ่
ฉันยิ้ม หัวเราะ ร้องไห้
ไม่ช้านาน ทุกสิ่งสิ่งกลับกลาย
และลืมเลือน
วันหนึ่ง
ฉันกลายเป็นใครคนหนึ่ง
ฉันยังคงยิ้ม ยังหัวเราะ ยังร้องไห้
แต่ทุกสิ่งกลับกลายฝังแน่น
และ..ย้ำชัด
ทุกสิ่งชัด
แต่สิ่งเดียวที่ค่อยๆเลือนหาย
ก็คือตัวฉันเอง
ฉันมีรถคันเล็กๆที่ค่อยๆใหญ่โตขึ้นทุกวัน
ใหญ่เกินกว่าที่ฉันจะขับ
แต่พยายามขับเคลื่อนมัน
ให้พุ่งไปข้างหน้า
ด้วยรถคันที่ไม่สามรถบังคับนั้น
เพียงให้มันวิ่งไปบนถนนที่มีให้
และในบางทางแยก……..
ฉันยังคงสงสัย
จึงหักพวงมาลัย
เลี้ยวไปตามรถคันข้างหน้า
จนถึงเวลานี้
รถคันนั้นยังคงขับวนเวียนอยู่อย่างนั้น
